WIE OF WAT IS NU EIGENLIJK FANNY ?

 

Preuts achter een houten paneeltje of gordijn en bij SVP-Drachten achter twee houten deurtjes vinden wij een afbeelding van een geheel of gedeeltelijke naakte vrouw, die ons wulps haar blote billen toekeert. Onze Fanny is gemaakt door Joop Kramer en is door hem aan SVP aangeboden ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum in 2009. Als de deurtjes open gaan moet degene die met 0-13 heeft verloren haar op de blote billen kussen. Liefst in bijzijn van alle spelers. Vaak wordt voorafgaand aan dit unieke schouwspel een bel geluid om zo aan iedereen die het maar weten wil, kenbaar te maken, dat er weer met 0-13 verloren is.

 

In Frankrijk was Fanny vroeger in alle plaatselijke

kroegjes te vinden. Antiquairs en verzamelaars hebben de Fanny’s weggehaald van de plaats waar ze eigenlijk horen.

Gelukkig behoort zij nu tot de vaste inventaris van de club.

Een buitenstaander mag er alleen van buitenaf naar kijken; de deurtjes blijven dan dicht.

 

In het Jeu de Boule Drôme te Harlingen is ook een kunstwerk

van Joop Kramer te bewonderen.

Het hangt in de kantine boven de deur die toegang geeft tot de hal met de jeu de boule banen

 

 

FANNY HEEFT ECHT BESTAAN ! 

In de Lyonnese wijk Croix-Rousse vinden we het bouleterrein Clos Jouve.

Dit is een zeer uitgestrekt open plein. Omstreeks 1900 verzamelden de boulespelers zich op dit vlakke veld, waar zij zich volledig op het spel konden toeleggen. In de wijk Croix Rousse woonde een meisje van 20 jaar, die haar familie tot wanhoop bracht. Haar ouders hadden een winkeltje aan de boulevard achter het stadhuis van Croix Rousse. waar zij allerlei kruiden en medicinale planten verkochten. Dit meisje, Fanny Dubriand, was heel bekend in de wijk. Ze was veel te vinden op het terrein van Clos Jouve.

, waar ze de spelers bewonderde. Ze was zeker niet verlegen. Voor een kleine vergoeding toonde zij vlot haar charmes. De soldaten van de kazerne van Clos Jouve gaven haar hiervoor soms een stuk brood of wat biscuit als voedsel en van de bouwers vroeg ze wat geld. Voor enkele geldstukken liet zij zich ertoe verleiden om als troostprijs te dienen, wanneer een speler verloren had zonder één punt te scoren. Naar alle waarschijnlijkheid betaalde de winnaar haar, waarna zij zich met de verliezer verwijderde en de ongelukkige haar bips toonde. Ze liet niet veel tijd aan de bofkont om uitgebreid te genieten. Slechts net eventjes een blik kon hij erop werpen, rok omhoog, hop... en dat was het.
Daar komt dus de uitdrukking voir la Fanny vandaan. Maar géén der spelers zou haar hebben willen kussen of aanraken, aangezien ze met haar verwilderde haarbos en onverzorgd uiterlijk toch niet erg begeerlijk was.

 

Bron : Henk & Anne Martine Reesink :

Jeu de boules, een document voor de liefhebber (2002)  (ISBN 90-9016009-4)

voor meer foto's van Fanny,  klik <hier>

 
Grotere kaart weergeven